Πενήντα έξι συν ένα ασπρόμαυρα χρονογραφήματα – καρπός της ανεπίληπτης αφυπηρέτησής
μου, του κόλπου της Αλοπρόνοιας και της σκιτσογραφικής μου επανάνθισης – ζωντανεύουν
λίγο πριν ξημερώσει, με τη θάλασσα της Σικίνου να παρακολουθεί σιωπηλή: «Ακόμα αυτός με
το μπριάμ;»
Οι πέτρες θυμούνται ανθρώπους που δεν χωρούν στις εξουσίες κι έτσι, μέσα στη σιωπή,
άνθισαν μικρές κοινότητες γεμάτες φιλότιμο, γέλια και – ναι – λίγο ζαρζαβάτι.
Ένα μπακάλικο όλο κι όλο, με το ενδοκυκλαδικό να φέρνει φρέσκα λαχανικά κάθε Τετάρτη και
Παρασκευή. Η επιλογή; μπριάμ ή… μπριάμ!
Υπουργός Διανομής της Άτυπης Μεσογειακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας: η Φλώρα! Στα χέρια
της, μελιτζάνες και ροδάκινα χόρευαν με χαμόγελο, και οι κινήσεις της μετέτρεπαν το φαγητό
σε νόμο – όχι σε χαρτί, αλλά σε ταψί, με λάδι, ντομάτα και φιλότιμο.
Εκεί όπου οι δείκτες ευτυχίας γελούν μπροστά σε ΑΕΠ και ανάπτυξη, κι η χαρά μετριέται σε
γέλια, τραπέζια και παιδικές φωνές, η ζωή κυλάει στο φως της πλατείας, απλή και γλυκιά.
Χρονογραφήματα με την ανάσα του νησιού, τα μυστικά που φέρνει ο άνεμος από τα γεγονότα
του κόσμου και ένα γλυκό οίκοθεν μπούρου-μπούρου, που μου υπενθυμίζει όσα ξεχνώ.
Μια γραπτή υπενθύμιση πως οι πιο ζεστές πολιτείες στήνονται με αυλές, θέα στη θάλασσα,
γεύση μπριάμ και μυρωδιά βασιλικού: πενήντα έξι συν μία, μικρές ιστορίες, σαν πέτρες στην
ακροθαλασσιά, καθεμία ξεχωριστή, μα όλες μαζί συνθέτουν μια αθώα, γλυκιά ψηφίδα.
Δημοκρατία τη λένε…