Εκεί, στην καρδιά της Εύβοιας, ανάμεσα σε δύο μικρά χωριά, ο χρόνος κυλάει αλλιώτικα. Για τον νεαρό
γιατρό, το «αγροτικό» δεν είναι μια υποχρέωση γραμμένη σε κάποιο νόμο, αλλά ένας μαραθώνιος της
ψυχής, μια μύηση σε έναν κόσμο που αρνείται να ευθυγραμμιστεί με τους ρυθμούς των πόλεων.
Με το ακουστικό στο χέρι και το βλέμμα γεμάτο αμηχανία, ο γιατρός αρχίζει να ιχνογραφεί τη ζωή. Στην
αρχή, όλα του φαίνονται ξένα. Όμως, πίσω από τη καθημερινότητα —έναν βήχα που επιμένει, μια
κουβέντα για τη σοδειά, ένα κέρασμα ελληνικού καφέ— αρχίζει να ξετυλίγεται μια μυσταγωγία.
Ο νεαρός γιατρός, με τη ματιά του στραμμένη όχι μόνο στα σώματα αλλά και στις σκιές των ανθρώπων,
αρχίζει να φιλοτεχνεί μια μοναδική πινακοθήκη. Είναι μια συλλογή από φιγούρες ζωηρές, ζυμωμένες με
το λιοπύρι και την υγρασία του βουνού, πρόσωπα αυλακωμένα από