ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΙΣΤΕΣ

“…Γιατί εδώ θα πρέπει να πούμε ότι όσο μίκραιναν τα γκρουπούσκουλα, τόσο μεγάλωναν τα πανό και τα σφυροδρέπανά τους. Κάτι καραβόπανα τεράστια και σε πλάτος και σε μήκος. Μόνο η Πανεπιστημίου που είναι φαρδιά χώραγε να τα τεντώσεις, στη Σταδίου και την Ακαδημίας, που είναι πιο στενές, έκαναν τα ρημάδια κοιλιά. Με μακρόσυρτα συνθήματα -μερικά αποτελούσαν περίληψη της νεώτερης πολιτικής ιστορίας- και διάφορα σχέδια και παραστάσεις που έτσι που τα έβλεπες αύξαιναν οπτικά την ιδέα του βάρους. Οι τροτσκιστές π.χ. είχαν πάντα ένα πελώριο “4” πάνω στο σφυροδρέπανο -παραπομπή στην κολυμπήθρα τους, την 4η Διεθνή- ενώ οι μαοϊκοί κουβαλάγανε και πέντε τεράστια κεφάλια: Μαρξ, Έγκελς, Λένιν, Στάλιν, Μαοτσετούγκ. Και ήταν δεμένα αυτά τα καραβόπανα σε χοντρά τετράγωνα καδρόνια, από αυτά της οικοδομής. Σου έπεφτε η μέση να τα σηκώσεις. Όταν φύσαγε αέρας και τα φούσκωνε -δεν είχανε βγει ακόμη αυτά τα διάτρητα που βάζουνε τώρα- θυμίζανε τις γαλέρες του Κολόμβου. Ενώ τα μαύρα των αναρχικών θύμιζαν πειρατές. Λίγοι και οι σύντροφοι για εναλλαγή, την πλήρωναν οι πιο φιλότιμοι. Και αν λάβουμε υπ’ όψιν την πληθώρα οργανώσεων και ομάδων που βρίσκονταν τότε στους δρόμους, πολλές δισκοπάθειες και μετατοπίσεις σπονδύλων που έχουν έξαρση σήμερα στις ηλικίες των πενήντα και πάνω, ίσως να έχουν τη ρίζα τους σε εκείνα τα χρόνια και σε αυτά τα πανό.”